Gurutz Sarasola «Lotsati»

POEMAK

Fitxategi hau “liburu-e” bildumako alea da,
liburu elektronikoen irakurgailurako prestatua.

Liburu gehiago eskuratzeko:
  http://armiarma.com/liburu-e

Bertsio elektroniko honen jatorria: Gurutz Sarasola "Lotsati" - poemak (1935-1936)

http://klasikoak.armiarma.com

Egileari buruzko informazioa:

http://zubitegia.armiarma.com/?i=657

ENE EUSKARIA!

O, Euskaria, Euskaria!

Atzo zoriontsua ziñan Euskaria!

Gaur leizean zakusdan Euskaria!

Noruntz ank’auek darabilzkiket,

ta nun orain ikus ditzaket,

nun, illundu ziran garaiak,

nun, joan zaizkigun oiturak?

Nun Aitor-aztarnak billatuz

ene begiak doazteke gozatuz?

Gau beltzean begia ernaituz,

noruntz noake arkituz

ezer etzeran baratzean

toki baxterren batean

lore igartu artean

izan zeran guztia?

Noruntz doazte, noruntz abesti aiek,

noruntz biguintzen gogoaren gogorra

zabalduz ospea oitura garbi aiek?

Noruntz urratzen doazte

ustelkeriaren laño beltza?

Gure izaerak lo datza

eta arrotasunean bildurik kanpotik datorkizu

loikeriaren gar eta sua.

Zenbat Euskaria supritu bear dezun!

Zenbat oitura zitalek loitzen zaitun!

Zenbat atzerritasun salkindar lagaz

Zenbat euskerari epelkeri ta isekagaz

Zure gogoa dagon itun!!

O! Betiko Jainkoa!

Euskaria irazan ziñun Jainkoa!!

Noiz arte tximist ikaragarria deusezteko

loitzen gaitun izaera dezu gordeko?

Noiz auts biurtuetatik piztuko

maitasun-biguin ta baretasunen illargia?

Noiz azkatasunaren eguzkia?

O, zuek, ere maitagarri ederrok

aditu zuek ere itz auen ok!

Gure mendiak itun dagoz

entzun egiñik zuen abots.

Ega biguinez joan ziñaten atzerriruntz

zoriontasuna utzirik emen uts,

eta orain atsegiñean noski zabiltzate

bañan euskoak emen negar dagite.

Atozte, bai, atozte, maitagarri ederrok,

lenengo laño txuri-gorriskari elduz

atozte, bai, atozte, maitagarri ederrok,

Ortzea ega zorunez astinduz,

Abesti ainitzez ase dezagun egarri.

Lañozko soinekoz ekarri

gure mendian zan lorerik ederrena,

AZKATASUNA izenez zuna,

Euskariaren aberastasun aberatsena.

O azkatasuna! azkatazuna!

Noiz ZUAITZ DONEAREN kerizpean

agintzen zaitugu arkituko?

Zabalduz ospea ludian

Noiz Euskaria degu ikusiko?

Noiz, Noiz?...

Dagigun negar bitartean

negar, negar bai ixilpean,

etsayak ez poztutzean.

Abestu dezagun mendi erpiñetan,

indartuz itxaropena biotzetan.

Gure malkoak urtatzera joan bitez

ZUAITZ DONEA ez dedin il legorrez.

Piztu gure begiak dagigun.

Mendiruntz anka-besoak erabilli ditzagun,

etsayak aurkitu ez gaitzan aul iñun.

Aberriari odola opa dezayogun

Illobi aintzagarri bat eman dizagun.

El Día, 1935-VII-12

«O, zuek, ere maitagarri ederrok» ez ote «O, zuek, ene maitagarri ederrok»?

NIK ETZAITUT GEROZTIK BEGIZ JO

Nik etzaitut geroztik begiz jo...

Zure biotzean nengin lo...

Urolde ertzean arkitu zindudanean.

Orain ainitz poztuz zatozkit...

Oroimenez besoetan zabilkit,

Zabilkit nundik eziñ agertuz

maitasuna.

Ta gero urrundurik dakust agertuz

esku zoruna...

Zakust, eta zein eder den,

zein eder den

ene malkotan igari dabillen

aurpegi zoruna!

O begiz! eta, O biotzez!

Baso itzaltsuan lorez

Arkitu zindudana

O zu, eguzkiaren alaba!

Irauli dira enegan

Edertasun izpiak barnean,

eta ene gorputz gorpuzkiak

ene gogo gogokiak

zorabiatuz biurtu dira

maitasun-suaren elikatura.

Atozkit! atozkit gura dezunean!

Nagokizu arkitu zindudanpean!

El Día, 1935-VII-28

ARANTZAZU’KO AMA BIRJIÑARI

O! Arantzazu’n zutiñik zagozan Birjiña

Gerturik datorkizunari emateko zoruna.

Zureganatuz natorkizu apalki eskatzera

Aberi au gaizkatu zazun antziñera.

Dakuskezu Aitzgorritik zorroztuz begia

Zein menperatua datzan Ama Euskaria

Bere eskuak loturik dagoz, loturik.

Ez dabilkike ez arririk ez makillarik

Eta ezin, ezin aurka egin dezake

Datozkiolarik aneika suge.

Dakuskezu su garraren mingainez

Iurtzirik soinekoa nola doan errez,

Errez soinekoa eta gorputza berriz miñez,

Miñez daukalarik askan ura aparrez.

Urrundurik begiak damazkizularik,

Damazkizularik eta dakuskezularik,

Kantauri-itxasoak orroaka dabilki

Euskaria deritzan itxas-ontzi...

An dijoa Azkatasuna sendo eta gazte

A! baleuzka esku indartsuak azke.

Nola endaitzari eldurik,

Ekaitzaren miñak zapaldurik,

Kaira dijoaken azker eta zutiñik...

Bañan eskuak dagoz loturik

Ta begiak ez dakuste eriotza baizik...

Ez dakuste eriotza baizik

Orruz inguratuz datorkiolarik.

O! Ama Birjiñ zoragarria

Dakusgu eriotzaruntz aberria?

Iltzera al doa ama Euskaria?

O! errukituz zoazkio,

Zoazkio igorriz aingerua,

Lokarritik askatuz eskua

Ekaitzetik izan dedin gaizkatua.

Egizu gure aberria laister azkatua,

Egizu loikeritik garbitua,

Laister izan dedin zoriontsua.

Egizu, egizu, Ama Birjiña.

Damayozu Euskadi’ri zoriona.

1935-IX-27

LIGUR

Egun argietan,

Goiz edo arratsetan,

Dabil dabil Ligur mendi gallurretan.

Gau beltzetan,

Laño edo illargipetan,

dabil, baserriz baserrietan,

Maite minduaren konsolatzetan.

Ikusten dularik orain bat negarretan

Begira zer dasayon itz biguinetan:

Illargi errainuz ikututzen nazun maitagarri,

noruntz begiak daramazkizu eztigarri?

Noruntz dixurzkizu edertasun izpi oiek

itun zakusdan neskatx lirain orrek?

Zeñi leyotik malkoak dixurzkiozu

beso biribilak ditezkelarik oztu?

O uso biguina, zoazkit barnera,

gaxotu zaiteke dezularik lagun aize zakarra.

Ez dakuszu ordu dala lotan amestutzeko,

edo gaztain zimelak sutondoan yateko?

O Aitor alaba! Esan zaidazu mindura

konsolatzallea naiz ta senda dezaket negarra.

O Ligur, basoetatik zatozen agure galaia!

O Ligur, maite minduaren konsolatzalle leyala!

Negar dagit negar ain naiz zoritxarra...

gauero ditxarot maitalearen etorrera,

luzatu arren ene begiak urrunera

dakust soillik bakartasun ta illunpena.

Ene alaba! legoztuz begiak zorundu zaite,

agurea naiz bañan ba det biotz bat gazte.

Atozkit, jeetxiz leyo ortatik, ene besoagaz

goazen anzitzera mindurazi zizun ankerrezaz.

Dakuszu urrun artan zidarrezko iturria?

Dagokizu asetzeko biotz miñaren egarria...

Aldamenean zuaitzpean exeri gaitezke

an dabillen txoriak itz politak dasazke.

Entzungo dituzu gauza zoragarriak

biotzetik uxatuko dizkitzut miñak.

Atozkit! Illargiak baizik entzungo gaitu,

iturriaren leloak ezik gogaitu.

Au dasa bizar zurizko agureak

dasarzkilarik neskagan maiteki begiak.

Eta an doa jetxiz Ilgurren besoan

neska gaztea illargiaren kiñupean.

El Día, 1935-X-8

BIZITZA TA MAITASUNA

Ene maitea oldoztu zazu orain

Zenbat ikaragarrizko zailtasunez

Alkar maitatuz gaudeken orain.

Jainkoak ludi au egin zuanean

Egin zuan bezela ez egin ere zezaken...

Ta alkar beiñere ez giñan ikusiko.

Beragan gizona sortu zuanean

Beste gauzen bat jarri zezaken...

Ta alkar beiñere ez giñan ikusiko.

Adan ta Eba bizi ziranean

Tximist bat erori bazitzayen,

Ta au gertatu ziteken...

Beiñere ez giñan ikusiko

Ordutik onuntz

Zenbat gizon diran ezkondu!

Ta ez diran ezkondu!

Zenbat ume izan dituzten!

Ta zenbat izan ez dituzten!...

Gu biok berriz ene maitea

Alkar irikiz ginjoazen bizitzaren atea!

Ordutik onuntz,

Zenbat gizon bizian,

Zenbat berriz hil zorian,

Zenbat osasunean,

Zenbat berriz eritasunean...

Gu biok berriz ene maitea

Alkar irikiz ginjoazen bizitzaren atea!

Ordutik onuntz

Zenbat ende suntsituak,

Zenbat erri urpetuak,

Zenbat sendi erailduak,

Zenbat guda zenbat odol,

Zenbat su, errez uri etxe ta ol!...

Gu biok berriz beti ene maitea

Alkar irikiz ginjoazen bizitzaren atea!

Eta ara nun bein ludira

Zeure gorputza agertu zindun...

Eta nik ene biotza

Zeuri agertzeko maitasun!

Eta orain, nere Gaurminia,

Galdetzen dizut bildurtzen etzeran

Jakitean (ta au da egizko egia)

Zein txiripaz ludi ontara etorri geran!

Txiripaz etorri gera mundura,

Eta jayo giñanetik eriotzaruntz goaz berriz

Berriz suntsitzera argietatik illunpenera.

Eta bitarte ontan ere zenbat neke,

Zenbat naigabe, zenbat eritasun ere,

Zenbat arrisku eriotzean erortzeko

Ta sekulan beiñere ez jaikitzeko!

Jainkoaren indarrez edo naimenez baizik,

Ziñistu zaidazu, arkitzen gerade bizik,

Ta natorkizu maitasuna eskeñirik.

¿Eta orain bildurgarrizko ezetza

Ene maitasunaren uka siñesgaitza

Nere belarriak betirako zoratzera

Al doazte orain entzutera?

¿Zeure naimenaren ezetz aul bategaz

Deuseztera al goaz

Etorkizunaren aurka

Irabazi gendun burruka?

Dasazu ikaragarrizko «ez» itza!

Ta zailtasun oiek irixteko bizitza

Alper alperrak izan dira...

Eta nere gogo berbera

Eriotzak daramake beste ludira!

El Día, 1935-XI-2

ETA PAPERA ATERA BEAR DEZU

Ezkondu bear dezula ta

papera atera bear dezu

Ikasi bear dezula ta

papera atera bear dezu,

papera atera bear dezu

ta papera atera bear dezu.

Au il dala

ta ura jaio dala ta

papera atera bear dezu.

Au egin bear dezula ta

ura egin bear dezula ta

papera atera bear dezu

ta papera atera bear dezu.

Zera... garbitzeko ere

papera atera bear dezu!!!

El Día, 1935-XI-8

MURUMENDI’KO DAMEA

                  Mamontxiki’ri.

Sasiak zapalduz

Mendiruntz ninjoalarik,

Errekak jauzkatuz,

Muñoak irabazirik,

Erori nintzan beiñ

Murumendi’ñ gaxorik.

Zeudela nere begiak zoraturik,

Zeru mendi,

Mendi zelai ikusirik,

Aditu nun soñu bat:

Zidarrezko soinekoz jantzirik

Ta urrezko ulediz

Ta arinki ankak erabilliz

Nereganatuz zetorkidalarik.

Etzanda luzerik

Nengoelarik

Indarge ta gaxorik

Maiteki esku leunetan

Artu nindun

ta egaka leizera

Eraman nindun.

Leize arren edertasuna!!

Eta arren edertasuna!!

Iñun ikusi ez det izan,

Ez egiz, ez ametsez,

Ez munduan,

Ez inpernuan,

Ez jauregian,

Eguzkikoa bera baizikan!!

Ain eder zan!!

Ain eder zan!!

Zeruan nengoelarik edo egiz edo ametsez

Ta bere esku leunaren biguintasunez

Iurtzirik eztiki nere uledia

Loak neraman illunduz begia.

        * * *

Esnatu nintzanean

Oyu egin nuan

Oyu egin nuan

¿Nun zaude ene Damea?

Bañan iñork erantzun etzidan...

Iñork erantzun etzidan...

ta tristerik ninjoan,

Tristerik etxeruntz ninjoan,

Tristerik... tristerik...

Makilla eskuan.

        * * *

Murumendi’ko Damea,

Bai! Murumendiko Damea,

Zein gustora,

Zein gustora,

Zurekin ezkonduko nintzaken...

Zurekin,

Murumendi’ko damea!!

Ta zein ederki!

Ta zein ederki!

Leizean biziko nintzaken,

Zurekin,

Murumendi’ko Damea!!

Zein poliki berriz!

Zein poliki berriz!

Egaka ibilliko nintzaken,

Zeru goyan ibilliko nintzaken,

Zurekin,

Murumendi’ko Damea!!

OARRA:

–Murumendi’ra joaten bazerate, ta onak bazerate, azkeneko iru bertso saill oiek abots indartsuz esan ta Murumendi’ko Damea azalduko zaizute. Ez ikaratu, oso neska ona ta ederra da ta. Gaiztoak bazerate, ordea, etzaizute azalduko.

El Día, 1935-XI-13

JETXI SABIÑ LURRERA

Zeru goi ortatik

Jetxi Sabiñ lurrera,

Zure bearra degu ta

Jetxi Sabiñ lurrera,

Ez gaitezen jun...

Ez gaitezen jun leizera.

Eguzki orren atzetik

Zeu, Sabiñ, zaude begira.

Begira... nigarrez begitik

Edo poza dariozula biotzetik.

Poza dariozula biotzetik?

¿Azkatasuna datorkigu zerutik?

¿Eguzki orren argia

Bihurtzen ai al zera

Azkatasun eguzkia?

Ai...! Sabiñ! Sabiñ!

Ai! Berriz sortuko baziñake...

Sortuko bazinake berriz!

Aberriari ondo etorriko litzayoke

Sortuko baziñake berriz.

El Día, 1935-XI-24

MAITASUNA ETA ERIOTZA

Orain ederki gaudeke maitatuz,

Ederki bai ederki laztanduz,

Ederki bai ederki maitatuz.

Ene! Eukiko bazinduket betirako

Nere aurrean ene maitea sekulako

Ene maitea sekulako...

Ene maitea sekulako!

Gure urteak ordea ba’dijoazte

Gure eriotzak ere ba datozte...

Ba’dijoazte gure urteak

ta ba’datozte gure eriotzak.

Ba’dijoazte ta ba’datozte

Bai! ba’dijoazte ta ba’datozte.

Gu biotakon bat iltzen geranean

Illik nere aurrean ikusiko zaitudanean

Nere mingañak mintzatuko dizunean

Ta zuk erantzungo ez nazunean,

¿Noiz entzungo det, ene maitea,

Noiz zure erantzuna, ene maitea?

Beiñere ez, ene maitea!

Beiñere ez, ene maitea!

Baliteke gure gorpuak illobian

Arkitzera bata beste ondoan,

Orain mintzatu dezakegu

Zorionean arkitzen gera gu.

Ordun, mingañe mututurik

Egongo gera betirako ixilik...

Betirako xilik

Biok alkarren ondoan gaudelarik...

Betirako ixillik

Biok alkarren ondoan gaudelarik.

Neure gorputzaren aragi ustela

gerta daiteke zuaitzaren elikatura

Zeurearena ere bai

Beste batentzat jangai.

Zuaitz oiek biak

Emango dituzte igaliak

Igali oiek berriz

Odol biurtuko dira noski

Gizon bietan segurki.

Gizon bi oiek asarretuz, baliteke

Bata bestearen odolak alkartu daitezke

Ta bi odol tanta aiek

Ta bi odol tanta aiek

Geureak izango dira...

Ta asarrean laztanduko dira

Asarrean, ene maitea!

Asarrean, ene maitea!

Gure ezurrak lurpean daudelarik

Aragi gaberik,

Ludi au puskatuko balitz,

Zatitu puzketan ainitz,

Ta puska bat illargiratu

Ta besteak berriz galdu...

(Eziñezkoa izanagaitik,

Eziñezkoa izanagaitik)

Ala ere biok berriz alkartu

Puska ortan gerala Illargiratu

Zure belaun ezurrak nere aurka

Ta eusten dudan bezela orain gerritik

Alkartu berriz gure bion gorputza

Alkar joz daudelarik bizkar ezurretik

¿Usten al dezu mintzatuko giñukela?

¿Usten al dezu maitatuko giñakela?

Ez ene maitea! ez ene maitea!

Eriotzak kenduko digu betirako elea!

Ta alkar ikusteko mendea

Beti betirako, ene maitea!

Beti betirako, ene maitea!

Oldozten det, oldozten det au maiz

Ta erotu bearrean jartzen naiz!

El Día, 1935-XII-4

El Día-n: «Maitasuna eta Erriotza»

ILLARGIAGAZ MAITEAREKIN IZKETAN

Orain nagola begira oyatik,

Doaztela urrutira begiak leyotik,

Illargia dagola zintzilika zerutik...

Zu, ene maitea, oroimenera zatozkit.

Eta zakust etzanda luzerik,

Oi garbian garbi-garbirik,

Zakust urruti urrutitik

Irudimenaren biotz eta begitik.

Jauzka bategaz oitik leyoratzen naiz

Ta zerura begira jartzen naiz.

Jaiki zaite zu ere,

Jaiki zaite, bai,

jaiki zaite leyora.

Begira zazu zerura

Ta an dagon illargira.

Urruti gaude gu

Bañan illargiagaz,

Urrezko ixpilluagaz

Bertaratu gaitezke...

Mintzatu dezakegu

Ta ikusi gaitezke.

Ara nun orain leyoan

Zein ederki zakusdan...

Ta zein eder zeran!

Ta zein garbiki entzuten dizudan!

Itz, itz egin, ene maitea,

Itz egin aspertu arte,

Gaur degu gau luzea

Ta itz egin argitu arte.

¿Bañan ze eztul, ene maitea,

Etorri zaizu lapurtzera elea?

¿eztulka zaude

Eztulka zaude, ene maitea?

Zoaz, zoaz gelaren barnera,

Zoaz oyaren epelera

Lo sakon bat egitera...

Ni ere banoa lotara...

Eta Jainkoak gabon dizula.

El Día, 1935-XII-8

ERREBEROA

Patxi aulkian exerita

Errapetik marmitara

Esnea jexten ai da.

Andik urrutixegora

Aua zabalik begira

Gizon kaiku bat dauka.

Patxi’k bukatu du lana;

Marmitea bete da dana

Ta eskeintzera dijoa

Txurrut eder bana.

–Gizona! Gizona!

Dasa gizon kaikuak,

Mikrobiok euki ditzake

Ta gaxotu gaitezke!

–Ze mikorbio ta zer nik-or-iru!

Katillua betetzen du

Ori esanda gero,

Errebero edateko bero...

Ta kaikua arrituta daukala,

Dingili dangala,

Esne apartsua sabelera

Doa eztarritik bera.

El Día, 1935-XII-11

NERE MAITEARI

Kantatzen dedanean

Itun itunki,

Zu zatozkit igari

Malkoaren gaiñean.

Zure izena esaten dedanean,

Nere mingaña

Otzikaratzen da

An illunaren barnean.

Oldozten dedanean,

Beti zabilkit

Buruaren barnean,

Amesten dedanean,

Beti zakust

Nere irudimenean.

Maitatzen dedanean,

Zu bakar bakarrik

Zu bakar bakarrik zaude

Neure bihotzaren barnean.

El Día, 1935-XII-12

«An illunaren barnean» ez ote «Au (Ao) illunaren barnean»?

ETA ZU NERE ALDAMENEAN

Baldin banaiz

Pasatzen norbaitekin

Zure etxearen aurretik,

Diximuloekin,

Diximuloekin,

Biotzak jiratzen dizkit,

Jartzen dizkit

Begiak zure baserriarekin.

Baldin banaiz

Pasatzen bakarrik

Zure etxearen aurretik,

Begira jartzen naiz begitik

Zure baserrira, zoraturik,

Eta egon nai nuke nai,

Egon nai nuke bai

Ango leyo zabalean...

Ta zu nere aldamenean

Egon nai nuke nai,

Egon nai nuke bai

Ango ate zabalean...

Ta zu nere aldamenean.

Egon nai nuke nai,

Egon nai nuke bai

Ango sukalde ederrean...

Eta zu nere aldamenean.

El Día, 1935-XII-13

MAIZTERRAREN NEGARRA

Baserriaren barnean

maizterra dabil ixilpean

Malkoak eziñ ixkutatuz

Malkoak eziñ ixkutatuz

Ta lurrera ta begira

Ta begira ta lurrera.

Emaztea dijoa aruntz

Gero dator onuntz

Eta dabill aruntzaka

Ta onuntzaka

ta lurrera ta begira

Ta begira ta lurrera.

maizterra irtetzen da etxetik

Tristerik tristerik

Ta aurreratzen dijoalarik

Bere sendiaren aurretik

Negar dagila begitik

Au dasa biotz biotzetik:

Atoz atoz neure emaztea

Atoz atoz neure alabea

Zeuek ere neure semetxoak

Denok seika aitaren atzetik

Atozte amaren gonari eldurik

Ezaitezte egon tristerik

Zeuen aitak sasoia badu

Ta goseak ilko ez gaitu.

Zapuztu badigu kabia

Nik billatuko det berria

Nik billatuko det berria

Ta len baño obia.

Orain besoa altxatzen du

Baserria agurtu nahi du

Bere sendia begira dauka

Ta au dasa

Indartuz abotsa:

Agur baserria

Afur agur baserria

Zeuregan bai

Zeuregan emaztearekin

Egin nuen neure kabia.

Or azitzen ninjoan

Jainkoaren legean

Neure sendia

Orain zitalkeri batek

Kentzen dit guztia

Zapuzten dit kabia

Kentzen dit baserria

Agur baserria bai

Agur baserria

Zu maite zaitut

Bañan ez zeure nagusia.

El Pueblo Vasco, 1935-XII-17

AI, ETORRIKO BALITZ, ETORRIKO BALITZ!

Mendian nabil

Bakar bakarrik

Eta triste tristerik.

Iñun entzuten ez det

Ixtilurik

Ez garraxirik

Eta deskansaturik

Edertasun asko gozaturik

Nere sentsuak doazte bizkortuz,

Ankak berriz gogortuz,

Ta besoak indartuz.

Bañan biotzaren naigabea

Bere bakartasun ta utsunea!

Ai! orain etorriko balitz

Gipuzkoa’ko erri batean

Eta nik ezagutzen dedan

Baserri txuri-gorrixka artan

Bizi dan neska ederra.

Ai! etorriko balitz, etorriko balitz,

Zenbat egingo giñuken itz!

Trunko eder ontan

Etxerieraziko nuke

Ni berriz bere aldamenean

Entzuten egongo nitzayoke,

Ezin aspertuz,

Gustora, gustora,

Begira ebre abora,

Bere begi urdiñera,

Bere arpegi zurira...

Eta iurtziz leunki

Eskuakin zorunki

Ta maiteki maiteki

Bere urrezko uledia

Ta arrosazko aurpegia.

Ai! etorriko balitz, etorriko balitz,

Zenbat egingo giñuken itz!

El Día, 1935-XII-18

ORAIN EZKONDU ZERA

Oraine zkondu zera,

Ta betirako aldendu gera.

Zeure gorputzaren ederra

Beste batentzat da...

Zeure ezpañaren muxua

Beste batentzat da...

Zeran eta ziñana

Eta izango zerana,

Den dena,

Guzti guztia

Beste batentzat!

¿Eta neuretzat?

Neuretzat begiaren negarra

Ta biotzaren tristura legorra.

El Día, 1935-XII-19

GEZURRA DIRUDI

Zein dan tristea

Utsune au ikustea:

Euskaldun emakumeak

Erdaldunakin uztarturik...

Eusko erriak

Erdaldunez josirik...

Euskera, erreka bazterrean

Bakar-bakarrik,

Arnasa artu eziñik,

Ia illik,

Sendagille gaberik!

Eta ala ere,

Eta ala ere

Euzkadi guztia

Abertzalez josirik

Abertzalez josirik!!

Gezurra dirudi

Gezurra dirudi!

Epelkeria nai dunak ikasi

Euzkadi’ra etorri bedi.

El Día, 1935-XII-20

Poema honek ez dakar sinadurarik El Día-n.

¿NOIZ EZKONDU BEAR DAN?

Noiz ezkondu bear dan?

Ezkondu zaitez al dezunean.

Ezkondu azitez gaztetan

Ta ez mutil-zarretan.

Ezkondu zaitez gaztean,

Gorputza ezea dezunean

Gure asabaren oituretan...

Ta ez mutil-zarretan

Gorputza igarra dezunean

Oraingo oitura berri auetan...

Ezkontzen bazera mutil-zarretan

Seme ederrik ez dezu izango iñoletan.

El Día, 1935-XII-21

MAITATUKO ZAITUT AMETSETAN

Eziñ bazaitut maitatu benetan

Maitatuko zaitut ametsetan,

Begiak itxi eta

Egongo naiz zurekin izketan.

Egongo baziñake bezela

Nerekin zeruetan.

El Día, 1936-I-22

ANKEA EBAKIKO NUKE

Esango balidateke

«Ernio’ko puntara

Jungo baziñake

maitea an ikusiko zenduke».

Aparia utziko nuke,

Gauez irtengo nintzake,

Elurra egon arren

Gustora jungo nintzake

Maitea an ikusterik

Izango banuke.

Gaxo egongo banintzake,

Oitik jeikiko nintzake...

Lapurrak bidean

Ezpata gerrian

Daudela jakingo banuke,

Ala ere gustora,

Gustora jungo nintzake...

Gustora, maitearen itza

Entzuterik izango banuke.

Basamortuan

Arkituko baziñake,

Gosez ill bearrean,

Janik gabe,

Ta ni zure aldamenean

Egongo banintzake...

Aizkorea artuko nuke,

Ankea ebakiko nuke...

Eta jana emango nizuke.

Orrela biziko baziñake

Asko poztuko nintzake!

El Día, 1936-I-24